Romeo en ik
Romeo en ik
Moeizaam spant hij de vleugels op
tot majestueuze bogen
het getaande hoofd treurig verheven
kruist een laatste lazerblik.
Dan tilt de wind hem op.
Ongenaakbaar deskundig.
Met een wiekslag
uit mijn bloemenhof gekerfd.
Een ijswitte hemel geeft
zich aan de duisternis prijs.
Niets verroert de nietsheid.
Zelfs de sterren trekken terug,
geen bruid die die nacht
wordt gekust.
Als stilte vrede heet,
dan is het vrede.
Goddank een rare liefde
opgerold naar Uw dogma.
Aarde bij aarde.
Lucht bij lucht.
Zoals HET is gewild.
Onheelbaar.
Voorspelbaar.
Schoon.
Meer werk van Magdalena Werdes