libellelarve

De libellelarve

Muziek bij de libellelarve: luisteren & lezen (opent in een nieuw scherm)

De libellelarve had zich heilig voorgenomen de kost zoveel mogelijk op een eerlijke manier te verdienen. Daarom startte ze een bedrijfje dat dieren hun hartenwens moest vervullen. Ze maakte een reclamebord, zette dat bij de wortels van de roze waterlelie en wachtte af. De meeste dieren kwamen daar wel een paar keer per dag langs. Hartenwens kent geen grens had ze er met vette letters op geschreven. 

Helaas zaten maar weinig dieren op een dergelijk bedrijfje te wachten. Om niet te zeggen, eigenlijk helemaal niemand. Toen de libellelarve dan ook na twee dagen nog geen enkele klant had gehad, besloot ze actie te ondernemen. Ze greep de eerste de beste watervlo bij de lurven, sleurde hem naar het bureau en legde het slappe lichaampje voorzichtig op de ligstoel die ze speciaal voor haar bedrijfje had ontworpen.
“Je kunt kiezen,” zei de libellelarve. “Of je bedenkt een hartenwens die ik kan vervullen of ik vreet je op. Als je voor de eerste optie kiest, kost je dat natuurlijk wat, dat spreekt vanzelf. Maar dat heb je er wel voor over, neem ik aan.”
Toen de libellelarve na een halve minuut nog steeds geen antwoord had gekregen, koos ze zelf. Ze vrat het diertje met huid en haar op. Op die manier kreeg ze tot haar grote tevredenheid toch nog een aardige klandizie.

Op een dag kwam een dikkopje het bureau binnenzwemmen. Een beetje schuchter, dat wel, want hij was vaak genoeg voor libellelarven gewaarschuwd om te beseffen dat je in hun buurt altijd op je hoede moest zijn. Zijn diepste wens was echter zo diep dat hij zijn angst uiteindelijk had overwonnen.
“Kijk eens aan,” zei de libellelarve enthousiast. “Een échte klant. Kom vooral verder, vriend, je bent de eerste.”
“De eerste?” vroeg het dikkopje verbaasd. “En al die anderen dan?”
“Die moest ik, om het zo te zeggen, even over de drempel helpen. Sommige dieren hebben nou eenmaal een klein duwtje in de rug nodig. Maar vertel eens, wat kan ik voor je doen?”
Het dikkopje schraapte zijn keel. “Ik wil naar het hiernamaals.”
Daar had de libellelarve nog nooit van haar leven van gehoord, maar het was haar eer te na dat te laten merken. “Juist ja,” mompelde ze, “het hiernamaals. En hoe kom je daar zo bij?”
“Mijn moeder zegt dat als je groot bent, je een nieuw leven in het hiernamaals krijgt. Boven de groene waterspiegel, in de heldere hemel.”
“Wel, dan wacht je toch gewoon tot je groot bent? Dan kom je er vanzelf, dacht ik zo.”
Onmiddellijk had de libellelarve spijt van wat ze had gezegd. Haar eerste echte klant, en ze gaf hem meteen een ‘gratis en voor niets’-advies. Dat was wel erg onprofessioneel.
“Ik kan niet wachten, ik wil nu.”
Dat was een meevaller. De libellelarve dacht diep na. Maar hoe ze haar hersenen ook pijnigde, ze kon maar één oplossing bedenken voor het vervullen van diepste wensen.
“Er zit, ben ik bang, niets anders op dan dat ik je opvreet.”
Enigszins terughoudend, hij wilde de libellelarve niet voor haar kop stoten, opperde het dikkopje dat hij het wel een raar idee vond dat hij eerst opgegeten moest worden, voordat zijn diepste wens in vervulling kon gaan. “Maar u zult het wel het beste weten.”
De libellelarve liet er geen gras over groeien. Haar vangmasker schoot gretig naar voren.

In de vijver gonsde het van de geruchten: de libellelarve kon je naar het hiernamaals brengen. Vanaf dat moment ging het met de business van de libellelarve van een leien dakje. Ze werd met de dag groter en dikker. Zo dik zelfs, dat ze af en toe bang was dat ze ter plekke uit haar vel zou springen. Ze werd er ongelukkig van. En tot overmaat van ramp bleef de hartenwens van het kikkervisje dag en nacht door haar hoofd spoken. Diep in haar eigen hart wenste ze niets liever dan ook naar het hiernamaals te gaan, maar ze kon toch moeilijk zichzelf opeten.
Op een avond, in een van haar depressiefste buien, nam de libellelarve een resoluut besluit. Het kikkervisje had gezegd dat het hiernamaals boven de groene waterspiegel was, onder de heldere hemel. Ze zwom naar de kant van de vijver en hees zich uit het water. Dat viel niet mee, maar ze hield dapper vol. Langzaam kroop ze over de hobbelige grond tot ze tegen een grasspriet opbotste. Met haar laatste krachten trok ze zichzelf naar boven en bleef daar uithijgen, in afwachting van wat komen ging.

De dagen die volgden waren voor de libellelarve de gelukkigste van haar leven. Om het half uur bekeek ze zichzelf in het weerspiegelend wateroppervlak van de vijver. Wat was ze mooi en wat was ze gracieus. Niet meer dat dikke vette, ongemakkelijke lijf. Nee, ze had nu prachtige sterke netvleugels. Daar hoorde ook een andere naam bij, vond ze. Libel wilde ze voortaan zijn, zonder larve erbij. Dat stadium was ze ontgroeid.
Regelmatig dacht de libel nog terug aan het kikkervisje dat haar op het spoor van het hiernamaals had gezet. En hoe meer ze daarover nadacht, des te meer wortelde bij haar de gedachte dat er na dit hiernamaals nog wel eens een ander hiernamaals kon zijn. Dat moest, dat kon niet anders. Na twee dagen filosoferen was ze ervan overtuigd dat voorbij het hemeloppervlak het volgende hiernamaals begon. Met een bijna aan religie grenzend fanatisme begon ze aan haar nieuwe missie: zoveel mogelijk beesten naar de andere wereld helpen.

Meer werk van Rieks Veenker
Illustratie: Saskia Eggink