denihilist
De nihilist
Het kind werd wakker van het gillen.
Zijn eigen stem veroorzaakte rillen,
innig en beangstigend; niemand
kwam de kamer binnen, troostend.
Het kind viel van huilen snel in slaap.
Zijn eigen tranen waren de pure hulp;
medicijn voor zijn onredelijke aanval
in de kleine ruimte, waar niets aanviel.
Het kind bestond, ál wist het over niets.
Zijn dromen gingen daar ook heen,
’s nachts in bed, overdag aan de speen.
Totale leegte overvloeide, overnam alles.
Het kind werd wakker van gemompel.
Zijn ogen wazig, oren gespitst zocht
hij de kamer af tot schaduwen wankel
begonnen te worden. Niets dan nacht.
Het kind werd volwassen van ervaring.
Zijn eigen bestaan veroorzaakte lang
ophef, afkeer naar zijn verstrekkende
inzichten. Niemand wou zijn ellende.
De volwassene werd slapend een kind.
Zijn tranen werden weer trouwe troost,
in het landschap van leegte onbemind.