voorbijganger1

Voorbijganger

I

Men is op een weg
die mooi glimt, de weg,
onder de lucht daarboven,
die grijs is, mooi grijs,
in diverse tinten gemonteerd,
met rammelende takjes die
dezelfde weg omzomen.
Plus hier en daar een achteloze
uitgestrooide handvol gouden
flonkertjes van boompapier.
Groene eilanden zweven puntig
op een ledig veld van gras:
grassen, grasjes, grasplantage.

Voor men echter daar is wendt men
een straffe blik omhoog.
Lucht van doorzichtigheid vervaardigd,
van transparanten opgetrommeld,
uit een waaierende waaier zonder
omslag, met in zijn midden
een blauw verschoven raam waar
alles daar omheen naartoe bestaat.
Men richt zich op een uitsparing te midden
van een menigte van waterdamp.
Een mooi gat in de lucht was dat.
Nauwelijks buitensporig opgetogen
door een ledige partij, een holle wolk,
een afwezige passage, een verdwenen vergezicht
ofwel een onbegonnen cumulatie:
hééft u dat?


II

In het raam
draagt een boom
een witte wolk over het gras.
De wolk gaat weg.
De boom blijft staan,
onder het midden van de lucht.
De lucht wordt langzaam
uit zichzelf steeds gewoner
grijs met een vleugje goud.

Twintig stappen door het gras
om terug te keren naar de weg,
om te wandelen over zijn glanzende vloer
en een voorbijganger te zijn.

Men is op een weg
die mooi glimt, de weg,
met rammelende takjes daarboven.


Meer werk van René van Schagen