kortgesprek

Kort gesprek aan de zijkant van een bos

Soms komt men in het leven op een punt.
De lucht is dan gewassen in een licht en onbewogen grijs,
met desgewenst een staartje goud, of zeven dikke vlokken sneeuw,
maar meestal in het algemeen meer zonder uitgesproken kleur.
Later komt dan toch misschien de zon er tussendoor geschenen,
met achttien regenbuien langs een weg,
langs linten die geleidelijk van verzilvering gaan glanzen.
De weg gaat door een bos.

Op een dag regende het onophoudelijk, terwijl tussen de buien door de zon scheen.
Vanachter een bos kwam langs een geasfalteerde weg, die glansde van het regenwater, een man aangelopen, die mij in de verte bekend voorkwam.
'Goedemiddag', zei de man, toen hij het punt genaderd was waar ik mij op bevond. 'Goedemiddag', zei ik. 'Aardig weertje nog hè, voor zulk weer'.
'Jazeker', zei de man. 'Dat is hier wel eens anders'.
'Nou', zei ik.
Hij, de man die achter het bos vandaan was komen lopen, droeg een lederen pilotenjas, verder ook stevige boswandelaarskleding, solide cowboylaarzen. Een korte zwarte baard. Donkere heldere ogen in een gereserveerd uiterlijk.
'Let goed op', sprak de man. 'Ik ga nu iets belangrijks zeggen'.
Hij keek mij aan met een ondoorgrondelijke blik. Ik deed hetzelfde.
'Akkoord', zei ik. 'Ik neem er nota van'.

De man tastte in de voering van zijn lederen pilotenjack en haalde een hardhouten plank tevoorschijn van ongeveer twee meter lang en dertig centimeter breed, waarvan de aanwezigheid mij niet eerder opgevallen was, terwijl hij de volgende woorden uitsprak:
'Dit is de Plank die de hele Tijd in mijn Jas Zat'.
'Sodeju', zei ik.
'Ja', zei de man. 'Dat kan niet iedereen zeggen'.
'Oh', zei ik.
Vervolgens wierp hij de plank met een brede boog op zodanige wijze zijwaarts door de lucht, dat deze pas na geruime tijd pardoes over een sloot viel, met het ene eind op de ene, en het ander uiteinde op de andere oever. Hij deed dit met een kracht en een vaardigheid die men niet meteen uit zijn gestalte had kunnen aflezen.

De sloot was daar gelegen aan de andere kant van de weg, langs de zijkant van het bos.
'Zo', zei de man.
'Tjonge', zei ik.
'Nu kan je meteen oversteken', zei de man.
'Dat is zo', beaamde ik, 'maar ik ga liever over het bruggetje daarginder. Dat vind ik leuker'. Er was daar verderop namelijk onlangs een aardig voetgangersbruggetje over de sloot aangebracht.
'Kan ook', bromde de man. 'Het is gestoomd beuken, en dus erg onderhoudsvriendelijk. In het dorp is onder de toren een winkeltje waar ze goede houtpek-olie verkopen voor dat doel'.
'Dat is waar', zei ik. Ik wist dat die winkel al jaren geleden was opgeheven.
'Goedemiddag', zei de man.
'Dag meneer', zei ik.
Beiden vervolgden wij onze weg, en hoewel ik dat niet kon zien, zag ik hoe zijn gestalte geleidelijk aan kleiner werd, tot hij tenslotte als een stipje in een kleine flits van zonlicht over de horizon verdween. Ik liep over het bruggetje het bos in en liet de plank voor wat hij was.
Achter het bos hoorde men in de verte het ruisen van de zee. 


Meer werk van René van Schagen