langejan
Henri Looymans
Lange Jan
(Dessafinado terras: 19:15)
Daar aan de voet van lange Jan
Rust onverstoorbaar stenen stilte
Er warmt een bank in schemerkilte
Zijn zetel aan een oude man
Plots naast-m op de vuilnisbak
Daalt een onhoorbaar witte meeuw
Zij slaat haar vleugels als een schreeuw
En graait haar gading met gemak
Een mens tuurt klein zijn ogen droog
Mikt lange lenzen naar de top
Maar Jan kan op geen foto op
Zijn wortels reiken veel te hoog
De zon rees langs de dag zijn schacht
Klom in de kleinste groefjes licht
Nu streelt zij zacht zijn aangezicht
En sluit de luiken voor de nacht