ellen
Nick van Liere
Ellen
Het belooft een prachtige dag te worden. Voorbij het sluizencomplex sla ik linksaf en volg de lange rechte weg langs het kanaal.Het is al warm en overal geurt en zoemt het. In de sloten wuiven rietpluimen en in de berm schiet het fluitenkruid hoog op.‘Je moet net voorbij de elektriciteitscentrale rechtsaf en dan steeds rechtdoor. Wij wonen aan de rechterkant’, had Lisa gezegd. Het eerste deel van de buurtschap bestaat uit plukjes huizen afgewisseld met een enkele hoeve. Een paar honderd meter verderop verdichten de woningen zich. Ik groet een paar oudjes voor hun huizen. Een van hen steekt een glas bier omhoog en roept me iets toe dat in de wind verloren gaat.Hier doet de Vlaamse invloed zich al volop gelden. De smalle grensstreek is over bijna de volle lengte katholiek, een relict van opeenvolgende Spaanse en Franse bezettingen. Hier heerst nog het rijk van kroeg, kerk en carnaval. De tongval is Vlaams en het leven Bourgondisch. Volgens historici zouden ook de inundaties uit de Tachtigjarige Oorlog, die tot deze hoger gelegen gebieden reikten, een rol hebben gespeeld in het ontstaan van deze religieuze demarcatiezone. Ten noorden van het grensstadje ligt een overgangsgebied dat zich uitstrekt tot aan de rivier waar het protestantisme het katholieke geloof begint te overvleugelen om pas aan de overzijde van het water werkelijk overheersend te worden. Hier, in het grensgebied, is een enkele enclave, niet meer dan een paar gezinnen soms, gereformeerd. Naar een daarvan ben ik nu op weg. Op straat is het nog rustig. Uit de tuinen klinken kinderstemmen op. Ik passeer een klein kerkje met ernaast een basisschool. Even later maken de huizen weer plaats voor weilanden en boerderijen. De weg wordt beschaduwd door grote platanen. Net als ik me begin af te vragen of ik niet te ver ben doorgereden en overweeg terug te keren om de weg te vragen, zie ik in de verte een figuurtje zwaaien. Aan het postuur te zien is het Lisa. Zonder af te stappen omhels ik haar. ‘Heb je die lucht al gezien?’ Ze wijst naar de blauwe koepel boven ons hoofd. We lopen over de lange oprit waarvan de ingang aan beide kanten gemarkeerd wordt door een wit paaltje waarop met zwarte cijfers het huisnummer is geschilderd. Aan weerszijden van de toegang strekt zich weiland uit, dat omrasterd wordt door prikkeldraad. Verder naar achter staat een stenen gebouwtje, dat naar ik vermoed ooit dienst gedaan heeft als nachthok voor dieren. Het bakstenen huis met zijn rode pannendak ligt aan de linkerzijde van het pad dat nog een paar honderd meter doorloopt in de richting van een kleine binnendijk, waarschijnlijk nog een overblijfsel uit de tijd van de inpolderingen, wat betekent dat hij al minstens drie eeuwen oud is. De grote elektriciteitsmasten in de akkers rusten als een vloek op dit rustieke polderlandschap. Tegenover het huis staat een zwart geteerde schuur met vier deelbare staldeuren. Op de kopse kant zitten nog twee grotere deuren. De achterkant en een deel van de zijkant zijn open. Er staan een tractor en een aantal landbouwmachines in. Voor het huis is het laatste stukje weiland ingericht als tuin met wat struiken, een appelboom en een spar. Er komt een meisje naar buiten. ‘Hoi, ik ben Ellen.’ Ze neemt me op met haar donkere ogen die me hevig in verwarring brengen. Ze lijkt in niets op Lisa. ‘Zullen we gaan?’ ‘Ik zal even mijn spullen pakken.’ In een rustig tempo rij ik de onverharde oprit af. Voor ik de weg opdraai kijk ik nog even achterom en zie Ellen staan. Een vreemd gevoel bekruipt me. Lisa had niet verteld dat haar jongere zus zo mooi was. ‘Hou je goed vast, ik wil er over een half uur zijn’, roep ik en geeft vol gas. Met haar armen stevig om mijn middel en onze haren in de wind denderen we door het polderlandschap.
De eerste dagjesmensen beginnen al te arriveren. Als een ver onweer beuken de golven op het strand. Hier botst het uitstromende en van oorsprong zoete water op het zout van de Noordzee. Ik draag mijn eigen rugzak en Lisa’s tas. We ploegen hijgend door het mulle zand, tussen opgewonden kinderen en vermanende moeders door. Op de duinrug, afgeschermd met prikkeldraad, groeien de karakteristieke lage duindoornbosjes, een vegetatie die je veel tegenkomt op deze kalkrijke ondergrond. In de struiklagen staat verder nog egelantier, liguster en vlier. ‘Ruik je de zee?’ We snuiven het zilt op met ogen die tranen van de wind. ‘Wie het eerst beneden is. Je krijgt tien meter’, roep ik. Ze is weg voor ik uitgesproken ben. Slalommend tussen de andere badgasten door probeer ik haar te achterhalen, maar ik heb geen schijn van kans. Puffend staan we beneden tegen elkaar aan geleund. ‘Allemachtig, wat ben jij snel!’ ‘Had je niet gedacht hè?’ Uitdagend steekt ze haar tong uit.
Ik duw haar in het zand. We zoeken een plekje aan de voet van het duin en beginnen met de ruggen naar elkaar toe aan een onhandige omkleedpartij, omhuld door grote handdoeken. Ze draagt een sober donkerblauw badpak. Nieuwsgierig neem ik haar op. De broze indruk die ze maakt, nog versterkt door haar kleine borsten, ontroert me. Maar bij het sprintje door het zand heb ik ook de kracht en taaiheid gezien die in dat frêle lichaam schuilgaat. Op de een of andere manier vervult het me met trots. We verzwaren de handdoeken met onze tassen. ‘Kom, het water in.’ Het is opkomende tij. We hollen over de geribbelde en glinsterende zeebodem die weldra bedekt zal worden door de schuimende golven en duiken het nog koude water in. De temperatuur valt tegen en snel gaan we er weer uit. ‘Hier, ik zal je even insmeren.’ Ik draai me op mijn buik en voel haar strelende handen over mijn rug glijden. Mijn lichaam reageert ogenblikkelijk. Maar ik moet ook aan de hunkerende ogen van Ellen denken. Als ik me omdraai zie ik Lisa een steelse blik werpen op mijn opgebolde zwembroek. In elkaar verstrengeld liggen we loom te luisteren naar de verwaaide kreten van de kinderen en de waarschuwingen van hun moeders. We besluiten een eindje te gaan wandelen en lopen in westelijke richting langs het water, kijken naar de slikkerige afdrukken van onze voeten, klieven satanisch kleurloze oorkwallen door midden en verzamelen alikruiken, zwaardschedes, zaagjes, muiltjes en wijde mantels. We rennen als jonge honden spetterend door de vloedlijn, terwijl de zon in onze huid brandt. We zoenen elkaars zoute lippen, duiken het water in en vergeten ons in te smeren. Uren later keren we terug bij onze handdoeken, die we met moeite kunnen terugvinden tussen de zee van mensen die zich er omheen genesteld heeft. ‘Het is vier uur, we moeten echt gaan.’ We kloppen tot woede van de zonnebaders het zand uit onze doeken, vouwen ze samen en pakken onze tassen in. ‘Hebben we alles?’ ‘Ik geloof het wel.’ Op de terugweg voel ik me verward. Het was een geweldige dag met Lisa, maar Ellen is geen moment uit mijn gedachten geweest. Ik heb de gretigheid in haar ogen gezien. Die blik die mijn bloed opjaagt. Ik bid dat ik haar zo weer zie, maar hoop tegelijkertijd dat ze er niet is. Het beangstigt me. Lisa, die ik nog maar kort ken en die zo anders lijkt. Lief en toegewijd, maar…We rijden het erf op en koortsachtig kijk ik om me heen of ik Ellen zie. ‘Blijf je eten?’, vraagt Lisa. Ik knik, hopend dat ik tegenover Ellen zit en me in die smeltende ogen kan verliezen. ‘Ellen is uit, ze eet bij vrienden’, zegt Lisa. Vermoedt ze iets? Ik hou me groot en haal onverschillig mijn schouders op. Maar binnenin me woedt een storm.
Meer werk van Nick van Liere