De Thermen van Saturnia

De Thermen van Saturnia

Er zit een Italiaan in de sloot. Een Italiaanse heer van middelbare leeftijd, met zilvergrijs haar en een gedistingeerd voorkomen. Hij zit bijzonder op zijn gemak en houdt zich in het snelstromende water met lome armbewegingen in positie. Minzaam kijkt hij naar mij op terwijl ik probeer te bevatten wat ik zie.
Verder stroomafwaarts zitten in de bruisende sloot nog meer badende Italianen gelukkig te wezen. Eén houdt zich vast aan een touw om te voorkomen dat hij door het snelstromende water wordt meegetrokken. Tussen het hoog opschietende gras aan de slootkant hebben families hun handdoeken uitgespreid – de auto staat vlakbij geparkeerd, op een braakliggend terrein dat door de zonnewarmte tot een betonvloer is gebakken, tot de volgende regenbui tenminste.
In het centrum van deze chaos is met feloranje plastic en met houten schuttingen een bouwterrein afgerasterd waar werklui, weinig onder de indruk van hun badende landgenoten, een oude bouwval aan het restaureren zijn. Spijkers in de schutting worden door de badgasten dankbaar gebruikt om hun kleding aan op te hangen, waarna ze zich in badkostuum naar het water begeven. Verschillende slootjes komen samen tot een forse beek, die zich in een serie stroomversnellingen tussen manshoge rietkragen een paar meter naar beneden stort.
Het water stinkt naar bederf en stroomt over rotsen die een ziekelijke bleekblauwe kleur hebben gekregen door de zwavel die in het water is opgelost – het geheim van Saturnia.

Het lauwe water dat, opgewekt door onzichtbaar vulkanisme, uit de aarde opwelt is sterk zwavelhoudend en gezond voor lijf en leden. Mens sana in corpore sano, dus wordt er in de kwalijk riekende stroom opzichtig genoten.
Voor het natuurschoon moet ondertussen het ergste worden gevreesd. Op een paar vierkante meters strijken hordes badgasten neer, de oever ligt bezaaid met lege plastic waterflessen, papier en andere rommel. De telefonini gaan ook hier onverbiddelijk af, achter de rotsen en in het schamele struikgewas worden de behoeften gedaan. Maar het bouwproject dat bijna middenin de stroomversnelling is aangevat, waarschijnlijk een vervallen watermolen, schijnt bedoeld om deze ongewenste bijverschijnselen van het aangenaam verpozen naar de normen van goed bestuur te reguleren. Totdat het zover is, zal het de Italianen echter worst wezen. Zij laten zich vergenoegd in de dampende poelen zakken, kinderen en ouden van dagen gelijk, en geven zich temidden van hun eigen vuilnis over aan deze curieuze vorm van dagrecreatie die zo heilzaam schijn te zijn.

Onder een betrokken hemel hullen oudere echtparen zich op de geïmproviseerde parkeerplaats in hun fladderende badjas. Terwijl steeds meer auto’s en campers het terrein opdraaien vallen de eerste regendruppels en slaan met zachte plofjes in het grauwe zand.

Meer werk van Hubert Leeman