Werdes

Vlissingen. Door Magdalena Werdes

Grijze lichtstad aan het eind der wegen
waar lucht en water als organza sluier samengaan
de zon verstoppertje speelt
achter het berglandschap van wolken,
de wind flirt met de zwaartekracht.
Is het eeuwigdurend strelen
of wordt de geile kustcontour geslagen
als hoerenbillen die zijn vreemd gegaan
soms venijnig pinnig, soms bulderend bruut,
maar meestal teder, o zo teder, zo teder is
dat slagwerk van zeeschuimvoeten tegen het zand

jij bent mijn nevelgod jij alleen
wat jij zo godvergeten weet
als ik je schraalheid hekel
speciaal op maandagochtend en ik dreig
je in te ruilen voor een echte god.

Je lacht, spreidt je vleugels uit op volle sterkte
blaast van mijn haren een stralenkrans.
De zee heeft een couturejurk in gedachten,
het gedicht ligt op de schelpenbank:
Je ziet mijn wonder Magdalena
omdat je ongewapend kwam
ontmanteld door het even
omdat je lief hebt zonder reden
eens zelf uit de zee ben opgestaan.