huis
Johanna Kruit
Het huis
Ik zoek mezelf maar ben er niet.
Achter de heg staat in het gras
een boom die ik nooit eerder zag
naast onze buurman die mij ziet.
Hij aarzelt of hij mij nog kent.
Als ik hem groet begint
zijn lach. " Zo m'n kind "
zegt hij nu niet. Elkaar ontwend
kijken we zwijgend naar het duin
waarop hij met zijn kijker stond
tegen de avond. Laag de zon
die wegzakt. Schaduw in de tuin
wordt lang. De ramen hoog
vangen de laatste stralen licht. Ik ken
precies het uitzicht straks. Ik ben
een silhouet dat achter het gordijn bewoog.
Gedicht uit de bundel Omtrent het getij
Uitgeverij Thomas Rap