Column Johanna Kruit

Groetend en wuivend. Column Veerse Courant

Soms denk ik terug aan de school van mijn jeugd.
Het was een oud gebouw met drie lokalen achter elkaar en in elk lokaal drie klassen.
De banken waren van hout en we hadden een inktpotje dat de meester zo nu en dan kwam bijvullen uit een grote fles.
Ik herinner me de vlechten van het meisje dat voor me zat en die ik op een gegeven moment voorzichtig in mijn inktpot doopte.
Ik herinner me ook de straf nog die ik daarvoor kreeg: nablijven en 100 strafregels schrijven : “Ik moet me in de klas ordelijk gedragen”….

De meester van de vierde klas rookte een pijp en die rook naar vanille.
Soms, als ik vanillethee drink denk ik aan die meester.
Het was een fijne meester en ik was een beetje verliefd op hem.
Hij had een bol gezicht, een klein snorretje , vastgeplakte haren en een bruin ruitjespak.
Dat ruitjespak had hij altijd aan.

Ik vond het heerlijk om dicht bij de meester te zijn en soms kon dat.
Dan mocht ik mijn potlood slijpen in de grote puntenslijper die op zijn lessenaar stond.
Of ik mocht het bord schoonvegen, of op Maandagmorgen de psalm opzeggen die ik uit mijn hoofd had moeten leren in het weekeinde.
Dat waren heerlijke momenten.
Mijn school rook ook heerlijk: naar meester, naar vanilletabak, naar ruitjespak en brillantine.

Toen ik naar de Mulo ging miste ik deze geur, mijn school rook niet meer zoals het hoorde.
Maar alles went en ook de Mulo had weer speciale geuren: het trappenhuis b.v. en de oude w.c ’ s in de gang, het gymlokaal en de geschiedenisleraar.
Maar ook deze geuren verdwenen om weer plaats te maken voor andere.
Tot ik dit jaar opeens een school bezocht om iets te komen vertellen over mijn werk.

Het was een oud gebouw met hoge ramen.
De deur stond open, een groene deur was het, maar ik had niks in de gaten.
Toen ik de gang in kwam zag ik de lokalen: drie achter elkaar met op elke deur een bordje met de naam van de meester.
En daar zat hij, achter de deur van het lokaal waar ik moest zijn.
Zijn geplakte haren glommen, zijn ruitjespak was nog precies het zelfde en de geur van zijn pijptabak hing in het lokaal.
Ik liep naar mijn bank en ging zitten.
De vlechten van het meisje voor me dansten boven mijn bank.
Ik kon het niet laten, pakte ze een voor een en stopte ze voorzichtig in de inktpot.
Dreigend stond de meester op en zei: “Ik moet me in de klas ordelijk gedragen” !
“Ja meester”, zei ik. “Honderd regels”, en zuchtend begon ik te schrijven.