diegrotestad

Die grote stad

Vanmiddag móesten we naar Rotterdam. Er is een tijd geweest dat we dat graag deden, even ons fraaie, zo rustige eiland verlaten en het stadsleven induiken. Met zijn winkels, restaurantjes en bioscopen in overvloed. We winkelden dan tot we er bij neervielen, want alles was er veel en veel voordeliger. Daarna aten we hapje en gingen tot slot met de hele club naar de film. Als we dan tegen middernacht, met een auto vol overbodige troep het nauwelijks verlichtte eiland op reden, voelden we ons echte globetrotters. We keken meewarig naar de al donkere huizen van vrienden en bekenden, en bedachten hoe saai die de dag en avond hadden doorgebracht.
‘s Middags misschien even naar het voetbalveld, zes uur de warme prak, acht uur het nieuws en visite en om twaalf uur naar bed.

Na een paar jaar hadden we de grote stad wel gezien, druk, druk, druk en altijd een half uur tobben voor je in of uit een parkeergarage kon. Om de honderd meter een stoplicht dat zonder uitzondering extra lang rood bleef op onze baan. Ook naar de film gaan of een hapje eten was niet bijzonder meer. Het nieuwtje was er af en al die saaie dorpsbewoners kwamen we om de haverklap tegen, zij bleken regelmatig hetzelfde te doen als wij.
De kinderen werden ouder en wilden niet meer mee, we vonden nieuwe bezigheden voor de vrije zaterdag. Zwemmen, in de tuin werken, een boek lezen of een strandwandeling maken met koffie en gebak toe. Langzamerhand kregen we zelfs een hekel aan die mensenmassa’s en de vele auto’s, trammetjes en bussen. Ons eilandje bleek alles te hebben wat we zochten. Mooie stranden, rust, kleine winkeltjes en soms bijna lege straten, geen stoplichten of parkeergarages. Gewoon je auto gratis parkeren vlak voor de winkel waar je zijn moet en nooit lange rijen bij de kassa.

Maar goed, af en toe moeten we wel weer. De keus in onze boekwinkeltjes is maar een fractie van die bij Donner. Bestellen duurt me te lang en zelfs voor een simpel kookboek wil ik uit dertig stuks kunnen kiezen en niet uit drie.
De sfeer heeft er iets ingetogens. Buiten struikel je over de slechtst geklede en geschoeide Nederlanders van Nederland. Het is een kakofonie van getoeter, geschreeuw en muziekflarden. Binnen lijken alle geluiden gedempt door de duizenden boeken en de mensen spreken er zonder uitzondering zacht. Ze zijn ook beter gekleed. Ik kan er geen enkele, met overgewicht kampende dame met spaghettibandjes en halfblote borsten vinden. Ook geen joggingbroek dragende mannen, met petjes en hagelwitte, veterloze sportschoenen. In het restaurant op de vijfde, waar de meest verrukkelijke bagels van de wereld geserveerd worden bestellen we koffie. De vele gasten bladeren wat door de tijdschriften en nemen bijna onhoorbare slokjes. Kinderen jengelen er niet om snoep of speelgoed maar mogen leuke en leerzame boeken uitzoeken waar ze nog blij mee zijn ook.
Lezen is dus blijkbaar niet alleen goed voor de geest. 



Buiten valt het lawaai en de drukte weer als een deken om ons heen, maar ik troost me met de gedachte dat het nog hooguit een uurtje kan duren, dan zijn we weer thuis. Terwijl we oversteken naar de parkeergarage, struikelen we bijna over een Jehova getuige met een bordje: ‘doe iets voor God! Hij doet iets voor U!’ Hij houdt het bordje hoog in de lucht met een serene glimlach die waarschijnlijk zíjn persoonlijke bijdrage is aan het geloof. Niemand kijkt naar hem om en ook wij stoppen niet om zijn boekje aan te pakken. We schuifelen tussen de tientallen stapvoets rijdende auto’s door en moeten over vijf zebrapaden voor we de parkeergarage weer bereiken. We laveren over trottoirs met zoveel kauwgomplekken dat het bijna vloerbedekking lijkt. Het is hooguit driehonderd meter lopen, van boekwinkel naar auto, maar het duurt ruim een kwartier.
Er overvalt me plots een innig medelijden met de mensen om me heen. Wat erg als je elke dag over die volle stoepen moet lopen. Als je altijd ergens op moet wachten, omgeven door walmende benzinedampen. Wachten op een lege stoel op een terrasje, wachten om te kunnen oversteken, wachten op een parkeerplaatsje. Wachten op… Zouden ze ook weten dat bij harde wind de zee een schuimrand op het strand legt? En dat er bij oostenwind kwallen naar de kust komen? Dat er dorpjes zijn waar je zonder te kijken een straat kan oversteken?
Natuurlijk weten ze dat, misschien zijn ze er ooit geweest en weggevlucht, bang voor de lege stilte. Waarschijnlijk hebben ze er geen enkel belang bij, omdat dit lopen tussen duizenden ‘lotgenoten’ voor hén het echte leven is. Elke vijftien meter een winkel, bioscoop, friettent of bloemenstalletje, altijd lawaai, altijd wat te doen.
Terwijl we bij de auto arriveren, mompel ik zachtjes:
‘Dankjewel lieve God, dat ik hier weer wég mag.’

Meer werk van Corrie Huijer