voordeur

Voordeur

De badkamertegel plakt koud aan mijn hoofd. De rand van de spiegel snijdt door mijn voorhoofd, mijn neus. Vertrouwde pijn. Het linkeroog gesloten. Het beeld van de azuurblauwe tegel, dooraderd met een onnavolgbaar craquelé, verstoort het wit van mijn rechteroog. Een oog dat toch al niet smetteloos is.
Mijn rechteroog ziet zichzelf. Het blikveld is vaag door de zweterige warmte van mijn lijf, de stinkende walm van mijn adem. De mist voor mijn oog loopt moeiteloos over in de benevelde staat van mijn geest.
Ik weet niet hoe lang ik hier al sta, zal blijven staan. Mijn kruis hangt tegen de wasbak, mijn linkerknie zocht steun tegen de muur tot ik niet meer wankelde. Het braken was pijnlijk, loste niets op. Jij bent weg.

Ik heb de hele dag, op straat, in de auto, op mijn werk, op weg naar huis, het beeld voor ogen gehad van onze laatste momenten samen. Je tranen, je geluidloos huilende mond, je koffers. De achterkant van je heerlijke lijf in een strakke spijkerbroek en een gewatteerde, korte winterjas terwijl je de deur uitliep. De vaas op het tafeltje naast de voordeur, die eindeloos leek te wankelen in de storm van jouw vertrek. De scherven, toen de vaas zijn evenwicht verloor. De stilte, die nu nog voortduurt met een bonkende echo in mijn hoofd.

De voordeur liet me uren geleden, in het invallende duister van de vroege winter, zien dat het huis nog steeds leeg was. Niemand om voor te koken, om vast te houden, om excuses aan te bieden. Ik heb gedaan wat ik heb gedaan en jouw antwoord trekt een gordijn van stilte om me heen.

Je mobiel is niet bereikbaar, je voicemail staat uit. Ik durf niet te bellen met je zus. De verwijten stromen als scheermessen uit haar trotse mond, ogen, houding, iedere keer sinds mijn eerste, mijn grootste fout. Ik kan me die andere vrouw niet eens herinneren. Ik had gedronken. Wat doet het ertoe.

Alles is veranderd. Ik heb gehuild als een kind, terwijl ik uitlegde dat ik niet eens wist wie zij was. Jij huilde harder en probeerde me iedere dag te geloven. Alles was veranderd. Het vertrouwen was weg; mijn vertrouwen dat jij me kon blijven zien als op de eerste dag. Je blik dwaalde af. Je stem stokte. Iedere keer wanneer ik je aanraakte, was er de aarzeling. Die gekmakende hapering.

Ik zie die blik, zoals die de laatste keer in je ogen verscheen. Je aarzelde, maar er was meer. Je leek te verharden. "Zakenreis", zei je. Geen vraagteken in die korte zin. Geen verslagenheid in je houding. Je verstrakte. Even leek jouw zus in je mondhoeken te verschijnen. En net zo plotseling was daar mijn rechterhand, in een suizend slowmotion shot van deze scène.
Ik haalde uit, ik kan niet anders zeggen. Raak, terwijl ik wilde missen, niet wilde slaan. Vol op je wang. De pijn schoot door mijn lijf terwijl je achterwaarts tegen de tafel sloeg, je evenwicht verloor. De schrik, de verbazing. Ik mocht je optillen. Neerzetten op de bank. Ik wilde iets voor je halen, maar ik werd gevangen in jouw bange blik. Pure angst, meer was er niet.

Ik wendde me af, hoorde dat je opstond. Ik liep naar het raam. Mijn hoofd weigerde dienst, wilde niet langer dat ik nog kon staan of lopen. Ik pakte het gordijn voor evenwicht en viel in een chaos van velours en rails op de grond. De pijn van de val was een weldaad. De gil op de bovenverdieping drong niet tot mij door.

Jouw zware voetstappen op de trap, bonkende koffers, brachten mij terug naar mijn zelfgeschapen hel. Ik sprong struikelend over alles wat in de weg stond, net op tijd om te zien dat je niet wilde dat ik dichterbij zou komen. Je roodbetraande ogen, je haastig aangetrokken jas, je koffers bij de voordeur. Ik kon je niet horen, mijn oren weigerden te horen wat je mij toeriep. Ik zag dat je in paniek was en wilde je verrukkelijke lijf in mijn armen sluiten om je te troosten. Maar dat mocht niet, je woede stormde op mij af. Het beeld klopte niet, het klopte helemaal niet. Ik hoorde op de achtergrond mijn smekende schreeuw, maar zag alleen je dansende krullen. Ik begreep dat je me schopte, maar voelde alleen de pijn van de eenzaamheid in jouw ogen. Ik werd omsloten door een kille dwangbuis, mijn spieren verlamd door de manier waarop je je omdraaide om de deur te openen. De finaliteit greep me bij de keel.

De badkamer houdt me wakker. Onbegrijpelijk hoe helder de film van de dingen die voorbij zijn zich aan mij voordoet. De rand van de spiegel pijnigt mijn neus. Jaren geleden sprong een kleine splinter van die rand. Het messcherpe restant trekt een eerste druppel bloed uit mijn neus. Hij blijft hangen. Onder mij, in de wasbak, verandert de kleur van het water. Het braaksel is grotendeels verdwenen. Er hangt nog wat, bewegingsloos tegen de witte rand. Ik kijk weer naar mijn neus. De druppel hangt nog steeds, terwijl het kleine vleesmes langzaam uit mijn rechterhand glijdt. Een tinteling trekt door mijn polsen. Mijn hoofd raakt leeg, de film vervaagt.

De knie die zich al die tijd door de muur gesteund wist, glijdt weg en neemt me mee naar beneden. De dikke badstoffen mat op de vloer vangt me op en neemt mij in zich op. Mijn hoofd raakt de rand van het bad. Het gaat heel snel nu. De stilte in het huis dringt door in mijn hoofd. Het lijkt alsof ik kan horen dat de voordeur wordt opengedaan, met een sleutel.

Terwijl het bloed steeds langzamer druppelt, hoor ik je zus vragen waar je spullen staan.

Meer werk van Noud Hovius