zoutelande

Zoutelande

waar we getuigen hoe onze schaduwen
over een schuimbekkende branding kruipen
zo we hinkstappen naast kwallen
lillend vel ligt te bakken

achter strakgetrokken kustlijnen
ik weet nog hoe stekelig het voelde
hoe sterk de stroming
hoe afgemat het gevleugelde krijsen

er waren van die dagen dat vader
knuisten tot zand kneedde
dat zout op de huid brandde
geen zee te hoog leek 



voor kapiteins en matrozen
als we een ton maakten
voor jan huygen die net zo lang
te water ging tot hij barstte

hoe de golven het uitschaterden
toen vader kopje onder ging
ik hoorde de diepte zwijgen
in een klotsend onder water blijven

vader lachte tranen met tuiten
zijn armen omklemden je als een regenton
dan vergat je alles wat je lief was
en ‘s avonds wachtte de kieteldood 


Meer werk van Jolies Heij