drievrouwenenéénman
Drie vrouwen en één man
Het koude water kletst tegen Marga’s gezicht. Nogmaals maakt zij van haar handen een kommetje. Ze laat haar samengevouwen handen volstromen met het verkoelende vocht en wrijft het over haar gezicht.
‘Verdorie, alleen een blower,’ moppert ze.
Met de mouw van haar ochtendjas veegt ze haar gezicht droog. In de spiegel boven de wastafel ziet ze een vermoeid gezicht met rode, opgezette ogen van het huilen. Ze zwiert de deur van het openbare toilet open en begeeft zich terug naar de wachtkamer van het ziekenhuis.
Het is drie uur in de ochtend. In de wachtkamer van de cardiologieafdeling is het stil. Behalve Marga zit er nog een vrouw te wachten. Een mollige vrouw met dik, grijs haar. Ze heeft het postuur van een vrouw die meerdere zwangerschappen achter de rug heeft. Wel vier, om precies te zijn. Ze heeft een vriendelijk gezicht, maar vannacht zijn ook bij haar de zorgelijke trekken om haar mond te zien. Ze draagt een leesbril op het puntje van haar neus, terwijl ze met snelle, bijna woeste bewegingen, breipennen tegen elkaar laat tikken.
‘Hallo, Dinie,’ zegt Marga en gaat naast haar zitten. ‘Fijn dat je zo snel kon komen. Ik heb hem beloofd je te bellen als er iets mis zou gaan.’ Marga onderdrukt een snik.
‘Het is eindelijk zover,’ zegt Dinie, zonder te groeten. Ze legt met een zucht haar breiwerk op schoot.
‘Hoe bedoel je?’ vraagt Marga.
‘Ach kind, je weet er natuurlijk nog niet zoveel van. Je komt maar net kijken. Toen ik nog met Pieter getrouwd was, had hij al twee bypassoperaties ondergaan. Dat hart is altijd al zwak geweest,’ zucht Dinie.
‘Daar heb ik anders nog nooit iets van gemerkt,’ antwoordt Marga, terwijl een kleine glimlach haar lippen doet ontspannen om direct weer in de zorgelijke stand te vervallen.
Voordat Dinie, kan reageren hoort Marga snelle voetstappen op de gang, die in de richting van de wachtkamer komen. Een vrouw, wat jonger en veel sierlijker dan Dinie, loopt gehaast op Marga af.
‘Wat is er gebeurd?’ vraagt ze aan Marga.
‘Hij voelde zich al de hele dag niet lekker. We dachten dat hij gewoon oververmoeid was. Dus zijn we vroeg naar bed gegaan, maar…,’ Marga begint te huilen. ‘Dit is het einde. Het is voorbij,’ snikt ze. Luidruchtig haalt ze haar neus op. Met de mouw van haar ochtendjas veegt ze haar tranen af.
Veelbetekenend kijken Dinie en Joke, Pieter’s tweede vrouw, elkaar aan.
‘Vertel verder,’ vraagt Joke, die aan de andere kant van Marga plaats neemt. Ze legt haar arm om Marga’s slanke schouders. Dinie pakt haar breinaalden weer op en laat zuchtend haar vingers hun werk doen.
‘Vannacht, een uur geleden, werd hij kortademig. Zijn gezicht werd grauw en zijn lippen diepblauw. Hij riep steeds om zijn pillen, maar ik wist niet waar ze lagen. Hij verplaatst ze elke keer.’
Marga laat zich snikkend tegen Joke’s stevige borst vallen. Joke streelt haar zachte, ongekamde krullen, terwijl Dinie de bol wol naast haar verder afwikkelt.
‘Ik belde 112. Ze waren er snel. Onderweg in de ambulance kreeg hij een hartstilstand. Het was vreselijk,’ giert Marga, terwijl Joke over haar rug wrijft.
‘Ze zijn nu met hem bezig,’ snottert Marga en begint weer onbedaarlijk te snikken.
‘Tja, het was een kwestie van tijd. De laatste keer toen dit gebeurde was vier jaar geleden. We waren nog getrouwd. Toen zaten we hier met z’n tweeën, weet je nog Dinie?’ zegt Joke.
Dinie kijkt even op van haar breiwerk en glimlacht vriendelijk.
‘Hij staat al jaren op de wachtlijst voor een harttransplantatie. Wist je dat niet?’ vraagt Joke.
Marga voelt zich draaierig worden. Joke en Dinie zien de geschokte uitdrukking op Marga’s gezicht.
‘Neem het haar niet kwalijk Joke. Toen ik Pieter leerde kennen praatten wij ook niet zo veel. Pas later bleek dat hij meer geheimen voor me had dan goed was voor een huwelijk,’ mijmert Dinie. Even laat ze haar breiwerk op haar schoot rusten. Met betraande ogen kijkt Marga naar Joke, die als blijk van herkenning met haar hoofd knikt.
‘Je bent nog jong,’ zegt Joke.
‘Hij kiest ze steeds jonger,’ flapt Dinie eruit.
‘Je bent net twintig. Hij is al tweeënvijftig. Hij heeft al een heel leven achter de rug. Je kan ook niet alles weten.’
‘Bescherm dat kind nou niet, Joke. Laat haar zien hoe hij werkelijk is. Net wat je zegt. Ze is nog jong en heeft haar leven voor zich,’ zegt Dinie, feller dan eigenlijk haar bedoeling is.
‘Waar bemoeien jullie je mee? Pieter en ik houden van elkaar. Gisteren zei hij nog dat hij zich geen betere vrouw kon wensen,’ roept Marga. Hysterisch huilend slaat ze haar handen voor haar ogen. Met haar ellebogen steunt ze op haar knieën.
‘Dat zei hij tegen ons ook altijd,’ roept Dinie. Met moeite komt ze boven Marga’s brullen uit.
‘Stoor je niet aan, Dinie,’ zegt Joke. ‘Ze is een verbitterde, oude vrouw aan het worden.’
Zachtjes drukt ze Marga wat steviger tegen zich aan.
‘Ik weet dat je je best doet. Bram en Joris kan je goed aan als ze komen.’
‘Hoe oud zijn ze nu?’ vraagt Dinie.
‘Ze zijn vijf en zeven,’ antwoordt Joke ongeduldig. ‘Als ik ze bij jou en Pieter op zondag weer ophaal, dan zijn ze altijd vrolijk en vertellen ze welke spelletjes ze met je hebben gedaan. Echt geweldig,’ zegt Joke tegen Marga.
Marga’s lijf is gestopt met schokken. Rustig ademend ligt Marga tegen Joke’s borst aan.
‘Mijn kinderen willen nooit naar jullie toe. En weet je waarom niet?’ vraagt Dinie aan Marga, terwijl de breinaalden op hoge snelheid steken breien.
‘Dinie, niet doen,’ klinkt Joke’s vermanende stem.
‘Waarom niet? Laat haar weten wat ze op haar hals haalt. Als iemand mij had gewaarschuwd toen ik nog haar leeftijd had,’ zegt Dinie. Marga voelt hoe Dinie’s ogen branden in haar rug, terwijl ze met haar rug naar Dinie tegen Joke aan ligt.
‘Mijn kinderen willen niet komen, omdat ze geen stiefmoeder willen die jonger is dan zij.’
Joke zucht. Marga tilt haar hoofd op en gaat recht op haar stoel zitten. Haar hoofd is gebogen en haar handen liggen levenloos op haar schoot. Het verwoede getik is gestopt. Alle ogen zijn op Marga gericht. Op de cardiologieafdeling is het stil. Er loopt nauwelijks personeel op de gangen. In de verte, achter gesloten deuren zijn stemmen te horen.
‘Hij houdt van mij,’ begint Marga aarzelend. ‘En ik van hem. Wij zitten op een lijn, intellectueel gezien. Ik kan van hem leren en hij leert ook van mij. Jullie zijn gewoon jaloers,’ fluistert ze, zonder iemand aan te kijken.
‘Mevrouw van Breukelen?’ vraagt een vriendelijke stem. Dinie, Joke en Marga schrikken.
Prompt staan ze alle drie op. Dinie gaat direct weer zitten.
‘Even vergeten,’ mompelt ze.
Ook Joke heeft reflexmatig gereageerd. Marga is immers de nieuwe mevrouw van Breukelen. Althans, zo goed als. Marga en Pieter wonen anderhalf jaar samen. Direct na de uitreiking van haar havodiploma heeft ze haar spullen gepakt en is ze bij hem ingetrokken.
‘Nu ben ik er voor hem,’ zegt Marga, bijna triomfantelijk tegen Joke en Dinie. Met opgeheven hoofd volgt ze de cardioloog naar de kamer van Pieter. Als de deur open gaat hoort Marga de geruststellende tonen van de hartbewaking. Achter zich hoort ze Dinie zeggen: ‘Hij wil alleen maar een jong lijf naast zich hebben. Wacht maar totdat de kinderen komen en haar lichaam niet meer strak is. Dan piept ze wel anders.’
‘Ze komt er vanzelf wel achter. Hopelijk voordat de kinderen komen,’ antwoordt Joke, die met weemoed terugdenkt aan de gelukkige tijd die zij ooit met Pieter heeft gehad.
‘Gek eigenlijk dat wij vrouwen bereid zijn om voor andermans kinderen te zorgen. Alleen om bij een man te kunnen zijn,’ denkt Joke hardop.
‘Dat is niet gek…dat is gewoon jammer,’ zegt Dinie verbitterd, terwijl ze haar breiwerk in haar tas doet. Even zitten de vrouwen stil naast elkaar.
‘Waar denk je aan?’ vraagt Joke.
‘Pieter had vanavond dood kunnen gaan. Hij is weer door het oog van de naald gekropen. Als ik hem kan spreken wil ik weten wat hij voor onze kinderen had nagelaten. Of gaat alles naar die griet?’
‘Doe dat nu niet. Dan krijgt hij meteen weer een hartaanval. Laten we naar huis gaan. We kunnen hier niets meer doen. Mijn vriend past op, maar van het ochtendritueel heeft hij nog geen kaas gegeten,’ zegt Joke.
Zuchtend staan beide vrouwen op en lopen stilletjes langs de kamer van Pieter, naar de lift. Hun eigen levens tegemoet.
Meer werk van Fiona Hack
Meer werk van Fiona Hack