pietersgevel

Sint Pietersgevel

(gedicht van de maand maart 2010)
Achter het Hofplein.

Op hedendaagse zolen daar achter gekomen,
vat de ijzeren spijlen sla vrij in de tuin speels
beschaduwd zwijgende vensters gade

in een façade die vertelt: ik ben een laatste
houten zeeuwse gevel eens gezien in het hart
van de stad toen hier nog eenmaal klonk een
nagalm van de Brugse vormentaal: zeldzaam
punt de gevel in gotische houtbouwstijl,
met hoog een uitgespaarde klaverbladboog 

slimme overstekken geen inwerken van regen;
de gehele gevelbreedte een doorlopend kalf van
gekoppelde ramen. Op een middenstijl hoger
weerloos het gesneden beeldje van Sint Petrus
onder een baldakijn gestoken in Brabantse trant.
Ik laat hem daar astraal in mijn taal maar denk:
eens gestolen nu ontluisterd in hars gegoten.
Mijn blik veegt over het gezicht geen
ademvleug geen zucht meer met de wind 

eenzame mus vlak voor zijn blinde ogen
tsjilpt hem oneerbiedig tsjiep tsjiep uit.
De gevel staat als een rots trots de tijd.


Meer werk van Joop Buma