novembergedicht

Het Stadhuis beledigd

Ik dacht dat ik respect verdiende als één
der oudste inwoners van de stad. In Brabantse
laat gotiek verwekt door vijf gebroeders
Keldermans, bouwkunstenaars, heb ik zo’n
vijf en een halve eeuw aan tijd in mij en kijk
naar het leven en bewegen van jullie, mensen
die aan mij voorbij gaan, mij betreden om
trouw te beloven aan elkaar. Ik hoorde het
jawoord duizenden malen klinken, zag de
afbraak van de kerk op de Markt tegenover
mij, armoede, pest, de rijkdom van de Gouden
Eeuw, gruwelijk oorlogsgeweld, voelde zelf
het vuur, mijn hart verteerd. Doch herrees in
volle glorie met al die dakkapellen luiken ramen,
vind de graven en gravinnen van Zeeland in de
beeldnissen aan mijn gevel, zelfs Wilhelmina
met haar kind, zie marktkramen, kermissen.
Ik kan de mensen weer vermaken door het
carillon met het steekspel tussen ridders te
paard. Bij avond vertoon ik mij in het kunst-
licht als een suikertaart. Oogst bewondering,
waarschuw de mens: let op de tijd, die gaat
al te snel voorbij, geloof mij, ik weet er van.
Wat mij geweldig dwars zit de laatste jaren:
Men beledigt mij, noemt mij “voorheen” en
“voormalig” sinds het stadskantoor niet meer
in mij huist. Scheldwoorden. Wil het wel luide
schreeuwen van de daken: ik ben zo geboren,
en ik blijf HET huis van de stad: HET STADHUIS.
Zo wil ik genoemd zijn voor altijd. 


Hetzelfde abstract

Ì oor ì oor ì oor
O één o één o één
O alig o alig o alig O
Eldn eldn eldn
Ie ee t à ui ss ie ee t à ui ss
À ui ss À UI 


Meer werk van Joop Buma