koepoort

Joop Buma

Koepoort

Waarom ik toch telkens denken moet,
als ik door de Koepoortlaan kom, 
dat ik in Parijs ben, dat is wel dom.
Het was al zo dikwijls mijn gedachtegoed.

Soms is het wel heel duidelijk daar
onder de lommer van die grote bomen
en ik pijnig mij: hoe zou dat toch komen
het is, ik zeg het, maar al te waar.

Zodra ik met mijn voeten deze laan betreed
komt onmiddellijk dat gevoel in mij
het is heel prettig buitengewoon vrij,
maar het heeft mij stevig in de greep.

Of het nu somber is of zonnig het speelt 
geen rol, stralend, veel te nat het is om 
’t even, zelfs wanneer het glad is in de stad. 

Dan… aan het einde, opgelet daar staat 
in de ruimte in het licht majestueus als 
een Arc de Triomphe voor mijn oog: 
de Koepoort indrukwekkend statig hoog.
Wat is dat altijd weer een fraai gezicht.

Daar bij die poort is mijn gevoel verklaard, 
dat weet ik opeens, beide benen op de aarde. 
O wat ben ik dan gelukkig in mijn eigen stad.

Meer werk van Joop Buma