geworden
Wat nooit geworden is
oh land, mijn land,
verdronken land van
leven en van dood. waar
laagtij dagelijks de ziel
ontbloot van een gemist
bestaan. waar stemmen zijn
verstomd in water, slik en klei.
oh land van mij,
kun jij het aan om
keer op keer tot op het
bot te gaan? tot aan
de rand waar eb haar
rimpels heeft gegroefd?
ik kan het niet, ik ben
bedroefd. mijn zout komt
steeds in open wond. maar
jij blijkt stond na stond
in staat om glad te strijken,
weg te spoelen,
weg te kijken, op te bouwen.
in jou groeit vloed na vloed
vertrouwen in de hoogte
van het tij. in mij rest
enkel nog gemis aan
wat ooit was,
wat nooit geworden is.
verdronken geschiedenis
juni 2009
Meer werk van Jorien Brugmans