dijk
De dijk
wij kwamen daar en bloeiden op onder de bomen
geen vrouw meer waren wij, wij werden kind
vol van ons spel en levend nog in dromen
zo waren wij daar op die dijk gekomen
zo zorgeloos en levend op de wind
hoog boven land en water speelden wij, op dijken
die de witte wolken strelen
we lieten zonder pijn de dag verstrijken
we waren kind, we kwamen nog maar kijken
en droomden onze dromen, als zovelen.
maar bomen konden ons nog meer vertellen:
het kind in ons verdween, we werden vrouw,
in stijve rokken lieten wij ons vergezellen
door het zwart, lieten ons kwellen
door een macht die alles leiden zou.
het woord, de goddelijke taal
waren als bomen op de dijk, zo strak en
stijf, zo houterig van bouw, zo winters kaal.
konden wij kind zijn allemaal,
we zouden hier een hemel maken.
Uit “kleine leegte” 2007
Meer werk vanJorien Brugmans