aanspoelen
Aanspoelen
Op de laatste dag van mijn reis stopte de wind resoluut met waaien
De kust was in zicht, zorgen maken was niet meer een noodzaak.
Het grootste treuren was voorbij. De ballast van het verleden
kon eindelijk helemaal in het water verdwijnen.
Ik was daar stiekem al aan begonnen. Stukje bij beetje. Iedere dag
had ik één foto uit het album van de afgelopen jaren gescheurd
en laten wegdrijven op zee.
Ik bleef kijken tot mijn verleden
definitief door de stroming mee was genomen. Mede daardoor was
er steeds minder naderend onheil op de radar te zien.
Ik landde precies op plek waar ik zijn moest blijkbaar.
Of het goed was daar aan land te gaan viel nog moeilijk te zeggen.
Dat had ook alles te maken met het
tijdstip waarop ik arriveerde. Ik kon eigenlijk alleen
maar afwachten.
Het voelde goed, daar in het zand. Het was
of ik die plek al kende van voorheen.
maar afwachten.
Het voelde goed, daar in het zand. Het was
of ik die plek al kende van voorheen.
Stormboat Tjeerd Brakema
Meer werk van Tjeerd Brakema